Metody testowania – Wytrzymałość na ścinanie.

Wytrzymałość na ścinanie

 

Badanie wytrzymałości na ścinanie przeprowadza się w celu zbadania kohezji lub wewnętrznej wytrzymałości kleju. Ten rodzaj testu wykonywany jest w dwóch wariantach – metodą badania wytrzymałości statycznej oraz dynamicznej. W obydwu przypadkach taśma nanoszona jest na panel testowy o powierzchni 25x25 mm za pomocą wałka o określonym ciężarze.

 

Test wytrzymałości statycznej -

 

Na podstawie testu wytrzymałości statycznej określa się odporność taśmy na działanie stałego obciążenia przez określony okres czasu. Po upływie czasu sekwencji testowej próbkę mocuje się na przyrządzie do prób wytrzymałości statycznej, zawieszając na luźnym końcu taśmy ciężar o masie 0.5, 1 lub 2 kg i ponownie odliczając czas. Badanie trwa do czasu, aż taśma przesunie się o określoną wielkość w danym okresie czasu lub dojdzie do zerwania spojenia i odpadnięcia ciężarka. Wartość wynikowa to obciążenie wyrażane w kg/625 mm2; przesunięcie w mm lub liczba minut jakie upłynęły do zerwania spojenia.

Wytrzymałość statyczną można również badać w warunkach wysokich temperatur (+70ºC) oraz w warunkach równomiernie rosnącej temperatury od 23ºC do 225ºC aż do zerwania spojenia. Przeprowadzając takie testy uzyskujemy cenne dane (np. temperaturę mięknienia) o jakości i skuteczności taśm w warunkach podwyższonych temperatur. Wysokie temperatury powodują, że klej zachowuje się podobnie jak ciecz, prowadząc także do zmniejszenia jego kohezji. Badanie wytrzymałości statycznej jest przydatne w sytuacjach wymagających doboru odpowiedniej taśmy do zastosowań obejmujących sklejanie w warunkach wyższych temperatur.